DownTownFog

بوي عيدي بوي توپ بوي کاغذ رنگي

بوي تند ماهي دودي وسط سفره نو

بوي ياس جا نماز ترمه مادر بزرگ

با اينا زمستونو سر مي کنم، با اينا خستگيمو در مي کنم

شادي شکستن قلک پول

وحشت کم شدن سکه عيدي از شمردن زياد

بوي اسکناس تا نخورده لاي کتاب

با اينا زمستونو سر مي کنم، با اينا خستگيمو در مي کنم

فکر قاشق زدن يه دختر چادر سياه

شوق يک خيز بلند از روي بته هاي نور

برق کفش جفت شده تو گنجه ها

با اينا زمستونو سر مي کنم، با اينا خستگيمو در مي کنم

عشق يک ستاره ساختن با دلک

ترس نا تموم گذاشتن جريمه هاي عيد مدرسه

بوي گل محمدي که خشک شده لاي کتاب

با اينا زمستونو سر مي کنم، با اينا خستگيمو در مي کنم

بوي باغچه بوي حوض عطر خوب نذري

شب جمعه پي فانوس توي کوچه گم شدن

توي جوي لاجوردي هوس يه آب تني

با اينا زمستونو سر مي کنم، با اينا خستگيمو در مي کنم

با اينا زمستونو سر مي کنم، با اينا خستگيمو در مي کنم

با اينا خستگيمو در مي کنم ...

 

نوشته شده توسط مهسا زرین در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 ساعت 21:25 موضوع از دیگران | لینک ثابت

هستا به گوشه ي تنهايي اش خزيد
و شراب ناب هفت ساله اي نوشيد
و تمام خدايگان جهان را خنديد
.
هستا به سن جواني رسيده بود
آن دم که بايدش به سبک زنانه اي ظريف
اما تنش کنار ضربه هاي مهلکي شکسته بود
گناه اين بود آري اين
که شرم ملائک را به دوش مي کشيد
.
از اقبال کودکي
کز تجاوزي فجيع جان به در برده بود
تا چهره ي زني که به دنبال قرصي ناني
تن فروشي کرده بود
.
گناه
رسم ديرينه اي بود
که چون پا به روي نعش گلي نگذاشت
پايش شکست
و چون نگاه از کودک فقيري ندزديد
کور شد

ادامه مطلب

 

نوشته شده توسط مهسا زرین در یکشنبه سی ام دی 1386 ساعت 1:13 موضوع از دیگران | لینک ثابت

آدم وقتی می ميرد همه چيز تمام می شود
آدم وقتی متولد می شود همه چيز شروع می شود
من بارها در زندگی ام متولد شده ام و بارها هم مرده ام
من به پايان ها و شروع ها ايمان دارم ؛
عاشق شدن مثل تولد می ماند
و تنهايی هم گاهی شبيه متولد شدن می شود
من در تنهايی هايم عاشق می شوم و شعر می گويم
من در تنهايی هايم گاهی لبخند می زنم
و گاهی هم
گريه می کنم
در تنهايی من کسی نيست که رفتنش مرا غصه دار کند
و درتنهايی من کسی نيست که انتظار آمدنش خواب را از من بربايد
تنهايی من يک مهمانی بزرگ است برای تمام خاطره ها
تنهايی من به وسعت تمام روياها جا دارد
و به اندازه تمام رنگين کمان ها رنگين است
و البته گاهی هم سياه و سفيد می شود
من در تنهايی خود بارها شروع شده ام
و بارها هم تمام می شوم
خدا هميشه کنار گوش من زمزمه می کند
هميشه يادم می اندازد :
من تنها زاده شده ام ؛ تنهای تنها
و تنها هم می ميرم ... از هنگام زاده شدن هم تنها تر
تمام دلبستگی هايم بر باد خواهد رفت
و کسی
حتی عاشق ترين همدمم هم
مرا در راه رفتن همراهی نخواهد کرد
من از دلبستگی های بی سرانجام می ترسم
من از دلخوشی های کوتاه مدت و لذت های فراموشی می ترسم
در تنهايی ام مدام متولد می شوم
و مدام مرگ را تجربه می کنم
در تنهايی من روزها با اشک و آه و بغض های فروبسته نمی گذرد
در تنهايی من شب ها با مويه های مخفيانه و سردرد های کشنده صبح نمی شود
در تنهايی من تلفن هيچگاه زنگ نمی زند
در تنهايی من کسی به من نمی گويد : - متاسفم ؛ بهتر است همه چیز را فراموش کنیم !
من طعم هيچ خيانتی را تجربه نخواهم کرد
و کسی به خاطر من اشک نخواهد ريخت
من نگاه کردن به دانه های برف در يک بعد از ظهر زمستانی
و خوردن يک ليوان چای داغ در کنار شومينه را
با تنهايی ؛ ‌به تنهايی تجربه نموده ام
من لذت تنهايی را به تمام لذت های بدون تنهايی خود
ترجيح می دهم .

 

نوشته شده توسط مهسا زرین در جمعه یازدهم اسفند 1385 ساعت 21:22 موضوع از دیگران | لینک ثابت

We are just a moment in time

A blink of an eye

A dream for the blind

Visions from a dying brain

........I hope you don't understand

 

نوشته شده توسط مهسا زرین در پنجشنبه سوم اسفند 1385 ساعت 11:14 موضوع از دیگران | لینک ثابت

There were 4 people named EVERYBODY,

 

SOMEBODY, ANYBODY, and NOBODY

 

There was an important job to be done, and

 

EVERYBODY was asked to do it

 

EVERYBODY was sure SOMEBODY would do it

 

ANYBODY could have done it, but NOBODY did it

 

SOMEBODY got angry about that because it was

 

EVERYBODY's job

 

EVERYBODY thought ANYBODY could do it, but

 

NOBODY realized that EVERYBODY wouldn't do

 

it. It ended up that EVERYBODY blamed 

 

SOMEBODY when NOBODY did what ANYBODY

 

could have done

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط مهسا زرین در چهارشنبه بیست و چهارم آبان 1385 ساعت 1:21 موضوع از دیگران | لینک ثابت

 

دیگر حتی فرصت دروغ هم برایم باقی نمانده است

وگرنه چشمانم را می بستم و به آوازی گوش می دادم که در آن دلی می خواند

من تو را

او را

کسی را دوست می دارم

"از دستنوشته های دوستی که بی بها از دستش دادیم"

 

نوشته شده توسط مهسا زرین در شنبه هجدهم شهریور 1385 ساعت 2:49 موضوع از دیگران | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط مهسا زرین در چهارشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1385 ساعت 3:18 موضوع از دیگران | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط مهسا زرین در جمعه دوازدهم اسفند 1384 ساعت 5:29 موضوع از دیگران | لینک ثابت