گوشم پر از سکوت تو، از گفت و گوی تنهایی
خنجر هنوز دست تو ...، من رو به سوی تنهایی

کابوس وار مثل ملخ توی خواب می بارید
شد فصل قحطی و خوابم پرید توی تنهایی

می خواست بی حیا سرم از تن جدا کند اما
ترجیح میدهم به تو این های و هوی تنهایی

خانم ببین همه از گور توست این آتشها
بعدش بشین و زجه بزن مویه مویه تنهایی

حرمت سرت نمیشود، اما به حرمت این شعر
کمتر گلایه کن وَ نبر آبروی تنهایی

رویم نمیشود به خدا گریه، نه ...، تو بگو...
جایز نبود گریه مگر روبروی تنهایی؟!

مستم کن ای شراب کهنه و مثل خود خدا
ما را بساز با نفس و عطر و بوی تنهایی

مستی و آینه و خیره و شکستن و بعد...
حالا هزار چهره شده قصه گوی تنهایی

شاعر به جای آینه از شرم این همه تزویر
بغضش امان نداد و خدا در گلوی تنهایی...

پ.ن: تا آمدم که با تو خداحافظی کنم
بغضم امان نداد و خدا در گلو شکست (قیصر امین پور)


 

نوشته شده توسط مهسا زرین در سه شنبه سی ام مهر 1387 ساعت 19:7 موضوع غزل | لینک ثابت